مقاله جایگاه قرب الهی در تربیت اخلاقی  شامل 20صفحه به صورت فایل ورد و قابل ویرایش می باشد که یکی از تحقیق های جامع و کامل در مورد جایگاه قرب الهی در تربیت اخلاقی می باشد و دارای منابع معتبر می باشد

چکیده

 پژوهش حاضر به‌منظور بررسی جایگاه قرب الهی در تربیت اخلاقی و با تأکید بر آموزه‌های دینی انجام پذیرفته است. مکاتب مختلف برای تربیت اخلاقی اهداف متفاوتی بیان کرده‌اند؛ اما نظام معرفتی اسلام «قرب الهی» را هدف نهایی تربیت اخلاقی معرفی می‌کند. در این نوشتار، برای تبیین مفهوم قرب الهی و رابطة آن با تربیت اخلاقی، مفهوم و مصداق سعادت، و نیز نقش ولایت در کمال نهایی و سعادت انسان بررسی می‌شود؛‌ سپس با تبیین قرب الهی که مصداق حقیقی سعادت شمرده می‌شود، ملاک نیاز به وجود اهل‌بیت(ع) به عنوان ابزار رسیدن به تربیت اخلاقی مطرح می‌گردد. در این پژوهش از روش توصیفی ـ تحلیلی برای تبیین گزاره‌ها و رابطة میان قرب الهی و تربیت اخلاقی استفاده کرده، منابع کتابخانه‌ای ابزار پژوهش قرار گرفت.

 

کلیدواژه‌ها: قرب الهی، کمال نهایی، سعادت، تربیت اخلاقی.

 

مقدمه

 هدف، مشخصکنندة جهت و مقصد هر نوع حرکتی است و لازمة مصون ماندن از انحراف در مسیر حرکت، معلوم و مشخص بودن هدف است (گروهی از نویسندگان، ۱۳۹۰، ص ۲۱۲). تربیت اخلاقی نیز که فرایندی هدفمند است، عامل حرکت انسان از قوّه به فعل و از نیستی به هستی و از خود به خدا شمرده میشود و هدفی نهایی دارد که همة فعالیتهای تربیتی براساس رسیدن به آن هدف برنامهریزی میشوند؛ اهداف میانی و جزییتر با جهتگیری به سمت آن هدف، تعریف میشود و برنامهریزی مجموعة فعالیتهای تربیتی با نگاه به آن انجام میپذیرد.

 هدف نهایی تربیت اخلاقی در اسلام، با هدف نهایی تربیت اخلاقی در دیگر مکاتب تربیتی تفاوت دارد و دلیل آن تکیة اهداف و اصول و روشهای تربیت اخلاقی اسلامی بر مبانی مبتنی بر واقعیت و حقیقتی است که از وحی سرچشمه میگیرد.

 نظام تربیتی اسلام مجموعهای از معارف و گزارههاست که به همة ابعاد و ساحتهای وجودی انسان توجه دارد و هیچیک از آنها را بیاهمیت نمیداند. درعینحال، این نظام معرفتی ازیکسو، ساختاری منسجم و بسیط دارد و خردهنظامهای آن از یکدیگر انفکاکپذیر نیست؛ ازسویدیگر، دغدغة اصلی این علوم و معارف، سعادت حقیقی انسان و رساندن او به کمال نهایی خویش است؛ ولی هدف مباشر آنها به تناسب موضوع و مسائل و عوامل شکلدهندة آموزههای آن علم تفاوت دارد؛ بنابراین، اسلام، هدف نهایی همة علوم را قرب به خداوند معرفی میکند، چه آنها که به موضوعات مادی و جنبة دنیوی انسان میپردازند و چه آنها که به موضوعات فرامادی و جنبة اخروی انسان. سرانجام همه یک هدف نهایی مشترک دارند و آن رساندن انسان به سعادت حقیقی است. هرچند هدف عام هر علمی با دیگری متفاوت است.

 همة انسانها با هر گرایش فکری و سلیقة شخصی و گروهی، در طالب سعادت بودن، اشتراک نظر دارند؛ هرچند که در شناخت سعادت حقیقی و مسیر رسیدن به آن، اختلافات فراوانی به چشم میخورد. انسان همیشه به دنبال سعادت بوده است و دلیل اصلی وجود مکاتب فکری مختلف و رشد روزافزون آنها نیز دیدگاههای متفاوت آنها دربارة مقولة سعادت انسان است؛ این درحالی است که بیشتر مکاتب، پس از مدت کوتاهی با اشکالات و تناقضهای گوناگونی مواجه شده و مخاطبان و پیروان خود را گرفتار شک و تردید کردهاند. از همین روست که بسیاری از افراد و صاحبنظران برای رهایی از این مشکل، قایل به نسبیگرایی شدهاند.

 ازآنجاکه آموزههای معرفتی اسلام براساس وحی شکل گرفته و مبانی آن مبتنی بر یقینیات وحیانی و عقلانی است، از آسیبها و اشکالهای منطقی و گرفتار شدن به موارد متناقض و امثال آن محفوظ مانده است و در هماهنگی بین آموزههای خود و بیان رابطة آنها و نیز توضیح و تبیین مسائل، از انسجام درونی برخوردار است. این بهمعنای مشخص بودن همة جزئیات، جوانب و مسائل علوم و معارف نیست؛ بلکه اولاً، بهمعنای وجود پایههای شناختی و معرفتی متقن در حوزة الهیات، انسانشناختی و جهانشناختی است (ر.ک: رهنمایی، ۱۳۸۷، ص ۲۱۷-۲۵۷) و ثانیاً، نشاندهندة قابلیت، پویایی و انعطاف علمی در روششناسی علوم انسانی است (جمعی از نویسندگان، ۱۳۹۱، ج ۳، ص ۳۹۸).

 به نظر میرسد هدف تربیت اخلاقی اسلامی، با توجه به سیرة معصومان‰ نه امری بسیط، بلکه امری مرکب و تشکیلشده از اجزاء و عناصر خاص خود است (داوودی، ۱۳۸۹، ص ۶۶).

جهت دانلود متن کامل مقاله جایگاه قرب الهی در تربیت اخلاقی کلیک نمایید